ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΓΑΝΕ…

Μέχρι πριν μερικά -καθόλου πολλά- χρόνια το να παίρνεις δυο ή και περισσότερα συγγράμματα για κάθε μάθημα που έχεις επιλέξει θεωρούταν κάτι το αυτονόητο καθώς την ιδέα του πανεπιστημίου περιέβαλε η αντίληψη του καθολικού, δηλαδή της ακαδημαϊκής γνώση η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από μεμονωμένες αναγνώσεις, αλλά και του κοινωνικού, δηλαδή της υποχρέωσης του κράτους να παρέχει τα στοιχειώδη. Αυτονόητα ήταν όμως κι άλλα ωραία πράγματα όπως ο κατώτατος βασικός μισθός, η ασφάλιση, οι φτηνές μαζικές συγκοινωνίες, κλπ. Μας πληροφόρησαν πως η χώρα χρωστά και βασίζεται σε όλους εμάς για να την ξελασπώσουμε αλλά, για έναν περίεργο λόγο, αποφάσισαν να περικόψουν μόνο σε κάποιους από εμάς.  Έτσι, για κάθε τράπεζα που γλιτώνει την χρεοκοπία ένα σχολείο πρέπει να καταργείται και για να διατηρούμε τα υπέρογκα εξοπλιστικά προγράμματα αφαιρούμε μονάδες του Προϋπολογισμού από τη χρηματοδότηση της παιδείας. Κάθε τι δημόσιο και δωρεάν (αλίμονο!) οφείλει τώρα να μετατραπεί σε μια μηχανή παραγωγής κέρδους που δεν θα υπακούει παρά στους νόμους της αγοράς.

Η σταδιακή ένταξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο πεδίο της αγοράς παρουσιάζεται ως αυτονόητη λύση στα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες του δημοσίου πανεπιστημίου. Το ελληνικό δημόσιο πανεπιστημίου εμφανίζεται σαν να έχει εγγεγραμμένη στο DNA του την παθογένεια και την αναποτελεσματικότητα, όχι επειδή κάποιος το οδήγησε μέχρι εδώ αλλά πολύ απλά γιατί είναι δημόσιο και εκτός των άλλων δωρεάν (!) Ας μην γελιόμαστε. Είναι προφανές πως το δημόσιο πανεπιστήμιο απαξιώνεται σκόπιμα εδώ και δεκαετίες, μέσω της υποχρηματοδότησης. Η Ελλάδα έχει τα πρωτεία, μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης, στη χαμηλότερη χρηματοδότηση για την παιδεία, ενώ πρόσφατα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έσπασε άλλο ένα ρεκόρ δίνοντας το χαμηλότερο (2,7%) ποσοστό από τη μεταπολίτευση.

Έτσι, δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει η εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας που καταργεί ουσιαστικά τα συγγράμματα αλλά ούτε και το νέο νομοσχέδιο που εισάγει δίδακτρα – εκτός των άλλων – από την πίσω πόρτα. Το να φέρεις τους φοιτητές στη θέση του να αγοράζουν τα συγγράμματα που χρειάζονται, σημαίνει αυτόματα ότι παίρνεις σαφή θέση υπέρ του αποκλεισμού μιας μερίδας εξ αυτών από την εκπαίδευση. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, με τις όποιες παθογένειες του, ήταν μέχρι σήμερα ανοιχτό προς το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας. Πλέον, μέσα από τις διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες προωθεί το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, δηλαδή την εξώθηση των πανεπιστημίων στην επιβολή διδάκτρων, την κατηγοριοποίηση των σχολών σε κέντρα κατάρτισης για τους πολλούς και αριστείας για τους πεφωτισμένους και την πλήρη εντατικοποίηση μέσω της καθολικής επιβολής μαθημάτων αλυσίδας και των διαγραφών φοιτητών, κλείνει απροκάλυπτα τις πόρτες σε ένα τεράστιο κομμάτι του πληθυσμού.

Μεγαλύτερη σημασία έχει όμως να συνειδητοποιούμε ότι τόσο οι περικοπές των συγγραμμάτων όσο και το νέο νομοσχέδιο δεν είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να μας βρίσκει αμέτοχους. Τόσες φορές στο παρελθόν έχει αποδειχθεί ότι όλοι μαζί μπορούμε, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες μας, να πετυχαίνουμε νίκες, να καθιστούμε νομοσχέδια ανενεργά και να αποτρέπουμε ρυθμίσεις που δυσχεραίνουν την φοιτητική μας καθημερινότητα και ακόμη περισσότερο το μέλλον μας. Έτσι, και σ’ αυτήν την περίπτωση, μπορούμε να αποτρέψουμε την εφαρμογή της εγκυκλίου αλλά και κάθε σκέψη για μια νέα εκπαιδευτική αντί-μεταρρύθμιση. 

Ως Αριστερή Ενότητα προτείνουμε και διεκδικούμε:

·         Άμεση και δωρεάν διανομή των όλων των απαραίτητων κάθε φορά συγγραμμάτων, όσα βιβλία και αν περιλαμβάνουν.

·         Κατάργηση του ορίου διανεμόμενων συγγραμμάτων και εφαρμογή κατ' ουσία πολλαπλής επιλογής.

·         Λειτουργία τυπογραφείου και αυτόνομων εκδόσεων του Ε.Κ.Π.Α. με στόχο την καθολική δωρεάν παροχή των απαραίτητων συγγραμμάτων

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μόλις κάποιος πει για τις δημόσιες υποθέσεις "Τι με νοιάζει εμένα;" πρέπει αμέσως να σκεφτούμε ότι αυτό το κράτος έχει χαθεί.

Jean-Jacques Rousseau

Γενική Συνέλευση: Ανώτατο όργανο του φοιτητικού συλλόγου, στο οποίο δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι φοιτητές του τμήματος με δικαίωμα γνώμης και ψήφου. Οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης δεσμεύουν το σύνολο των φοιτητών συλλογικά.

Γιατί όμως τελικά οι φοιτητές την απαξιώνουν;

Η απαξίωση της γενικής συνέλευσης σχετίζεται με την ευρύτερη περιφρόνηση των πολιτικών, και ιδιαίτερα συμμετοχικών, διαδικασιών. Αυτό δε φαίνεται παράλογο αν αναλογιστούμε, ότι η πολιτική κοινωνικοποίηση συντελείται μέσα σε ένα ακραία ατομικιστικό περιβάλλον, το οποίο αποτυπώνεται στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό μοντέλο οργάνωσης (νεοφιλελευθερισμός). Με απλά λόγια, στο κέντρο όλων των εκφάνσεων της καθημερινής ζωής όπως η εκπαίδευση, η εργασία οι κοινωνικές σχέσεις κλπ βρίσκεται το άτομο.

Μπορεί η απλή ικανοποίηση ατομικών επιθυμιών να αποτελέσει βάση της Δημοκρατίας;

Η πολιτική είναι δραστηριότητα με την οποία οι άνθρωποι ορίζουν, τηρούν και τροποποιούν τους βασικούς κανόνες βάσει των οποίων οργανώνονται κοινωνικά. Επομένως πρόκειται για μια καθαρά συλλογική και όχι ατομική διαδικασία. Δημοκρατία με τη σειρά της είναι το πολίτευμα, στο οποίο η δραστηριότητα αυτή είναι αποτέλεσμα βούλησης των πολιτών. Ο μόνος εγγυητής, που μπορεί να διασφαλίσει τη γνησιότητα της, είναι η άμεση πολιτική συμμετοχή.

Μήπως όμως οι φοιτητές δεν είναι αρκετά δημοκράτες;

Η μη συμμετοχή του φοιτητή στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, το μόνο θεσμικά κατοχυρωμένο συλλογικό όργανο με άμεσο δικαίωμα γνώμης και ψήφου, οδηγεί στην αυτοαναίρεση της ίδια της Δημοκρατίας στη σχολή. Αυτό γίνεται υποβαθμίζοντας τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης, παραχωρώντας το δικαίωμα επιλογής σε συνδικαλιστές -«αυθεντίες» και παράλληλα μεταβιβάζοντας όλες τις εξουσίες στο Διοικητικό Συμβούλιο, έναν αντιπροσωπευτικό θεσμό, συνήθως αδιαφανή. Η αποχή λοιπόν, από αυτές και τις πολιτικές διαδικασίες γενικότερα, δεν αποδεσμεύει τον φοιτητή από ευθύνες, αλλά αντίθετα συνεχίζει να τον καθιστά υπεύθυνο για τις αποφάσεις που λαμβάνονται, καθώς ακόμα και τότε, τις επηρεάζει.

Γιατί είναι απαραίτητη τελικά η συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις;

Ως ανώτατο όργανο έχει την εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις και να ασκεί πιέσεις για κάθε ζήτημα που αφορά τόσο την πανεπιστημιακή όσο και την καθημερινή ζωή. Η παρουσία και η ενεργή συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις, είτε συλλογικά, είτε ατομικά, πρέπει να θεωρείται υποχρέωση κάθε φοιτητή, που θεωρεί ότι η επίλυση ζητημάτων πρέπει να περνάει μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτοί που τις αντιστρατεύονται, έτσι κι αλλιώς, έχουν αποδείξει τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα τους, είτε άμεσα, μέσα στη καθημερινή δράση τους στις σχολές, είτε ιστορικά από τον πολιτικό χώρο που προέρχονται.

Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ – ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

     Οι 300 μετανάστες – εργάτες – απεργοι πείνας επιστρέφουν τελικά στα σπίτια τους δικαιωμένοι μετά τη μεγάλη νίκη που είχε ο αγώνας τους. Παρά την μεγάλη και συστηματική προπαγάνδα των ΜΜΕ, παρά την άρση του ασύλου στη Νομική και την απειλή της εισβολής της αστυνομίας, παρά τον άθλιο χώρο που τους παραχωρήθηκε για να συνεχίσουν τον αγώνα τους και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης οι άνθρωποι αυτοί κατάφεραν μετά απο 44 μέρες απεργίας πείνας να κατοχυρώσουν το αυτονόητο. Διακινδύνευσαν τη ζωή τους για μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή. Δεν αγωνίστηκαν μόνο για τον εαυτό τους, αλλά για όλους τους μετανάστες με χαρτιά ή μη, που τους αξίζει μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, εξευτελισμούς και απελάσεις.

     Ο δίκαιος αγώνας τους κατάφερε να υπερνικήσει όλες τις αντιστάσεις και τα εμπόδια που έβαλαν τα συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας (ακροδεξιά, κυρίαρχα media κλπ) καθώς και η ίδια η ελληνική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που στο πλαίσιο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ και της Ευρώπης-Φρούριο, εξαπολύει πρωτοφανή επίθεση κατά των μεταναστών και των προσφύγων: Κατασκευάζει τείχος στον Έβρο, κάνει καθημερινά δεκάδες επιχειρήσεις-σκούπα και εκατοντάδες απελάσεις, καταργεί ουσιαστικά το πολιτικό άσυλο, παρουσιάζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες σαν επικίνδυνους εισβολείς. Είναι η ίδια κυβέρνηση που έχει κηρύξει πόλεμο κατά της κοινωνίας, που καταστρέφει εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα, που καταδικάζει στη φτώχεια και την ανασφάλεια εκατομμύρια έλληνες εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους. Με την επίθεσή της κατά των μεταναστών θέλει να στρέψει τους ντόπιους εργαζόμενους εναντίον των αλλοδαπών, ώστε να μας διαιρέσει και να μας φοβίσει, να συνεχίσει ανενόχλητη την καταλήστευση της ζωής όλων μας.

     Η απεργία πείνας των 300 απεργών πείνας είναι μόνο η αρχή. Ο αγώνας των ντόπιων και των ξένων εργατών για ίσα δικαιώματα είναι μονόδρομος. Είναι ένας αγώνας που μας αφορά όλους ανεξαρτήτως χρώματος και φύλου, εθνικότητας και θρησκείας. Η αποξένωση και περιθωριοποίηση κομματιών της κοινωνίας, όπως οι μετανάστες, σηματοδοτεί υποβάθμιση της ίδιας της κοινωνίας. Για αυτό ο αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους αποτελεί υποχρέωση όλων μας. Ήδη η πρώτη μεγαλη νίκη ήρθε με την εξάμηνη ανανέωση της άδειας παραμονής για αόριστο χρόνο για τους 300 και με τις εξαγγελίες για 8ετή παραμονή και για μείωση ενσήμων, ως προαπαιτούμενα για τη χορήγηση και ανανέωση της άδειας παραμονής. Εξαγγελίες τις οποίες απαιτούμε να γίνουν νόμος και να μη μείνουν απλά στα χαρτιά.

     Η νίκη αυτή μας υπενθυμίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε οι ίδιοι οι μετανάστες ούτε ο «μεγάλος αριθμός» τους, αλλά εκείνοι που εκμεταλλεύονται την εργασία όλων μας, με πρώτα θύματα τους μετανάστες εργάτες. Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση επιλέγει την πιο σκληρή επίθεση σε δικαιώματα και ελευθερίες αιώνων, όπου το μνημόνιο και τα νέα μέτρα οδηγούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην εξαθλίωση, οι άνθρωποι αυτοί μας δίδαξαν ότι η ανυπακοή μπορεί να κερδίσει και ότι οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται.

• ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ
• ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ!

-         Συγκέντρωση, Δευτέρα 14/03, στις 5.00 μ. μ., στην Υπατία

-         Συγκέντρωση, Δευτέρα 14/03, στις 7.00 μ. μ., στο λιμάνι του Πειραιά (Αγ. Διονύσιος)

Η νέα πρόταση Παιδείας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (Τρομος και παρανοια στο Πα.Παει)

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ παρουσιασε στις 21/2/2011 στο Πανεπιστιμιο Πειραια της θεσεις της για την παιδεια. Ομιλια εκφώνησε ο προεδρος της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαρας και ο προεδρος της ΟΝΝΕΔ Ανδρέας Παπαμιμίκος. (Προς αποφυγή παρεξηγήσεων διοτι εμεις δεν ειμαστε κακοβουλοι βρεθηκαν και οι 2 τυχαια εκει μιας που η Δαπ δεν εχει καμια σχεση με δαυτους και ειπαν : Δεν βγαζουμε και μια ομιλια να περασει η ωρα... Τζαμπα ειναι...)

Αυτο που  δεν ειναι Τζαμπα ομως ειναι οι δηλώσεις του Αντωνη Σαμαρα (http://www.antinews.gr/2011/02/21/86848/) καθώς και οι προτασεις της... Δαπαρας.... (http://issuu.com/dap.gr/docs/protasi-paideias) Ειναι προτάσεις οι οποιες θα μας κοστίσουν πολλα θα κοστίσουν πολλα σε καθε φοιτητή και την οικογένια του να δεν τις αντιπαλέψουμε  αν δεν μας βρουν απεναντι τους... Και πρεπει να μας βρουν γιατι ειναι προτασεις που αποτελουν φυσικη συνέχεια των προτάσεων διαμαντοπουλου.... (χμμμ γιατι αραγε η Δαπ Οικονομικου δεν ηθελε τοσο καιρο συνέλευση για τον νεο νομο?) (link για τον νεο νομο Διαμαντοπουλου στην δεξια στηλη του arenoikonomikou.blogspot.com)


                                         Τι λένε όμως οι προτάσεις αυτές?


Στηρίζουμε την απευθείας ιδιωτική χρηματοδότηση ως συμπληρωματικό μέτρο οικονομικής ενίσχυσης στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Ενθαρρύνουμε τη δυνατότητα επιχειρήσεων να χρηματοδοτούν τη λειτουργία μεταπτυχιακών σπουδών με απώτερο σκοπό την αμεσότερη σύνδεση των αποφοίτων με την αγορά εργασίας. Με τον τρόπο αυτό ενισχύουμε την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας συμβάλλοντας στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Δηλαδη : Να μπουν οι εταιρίες στις σχολές  και να μας κανει μαθημα η coca colla και η eurobank για να εξυπηρετουν τα συμφέροντα τους και να ορίζουν το τι θα μαθαίνουμε... Εκτος αν η Δαπ πιστέυει οτι θα χρηματοδοτούν για... την ψυχη της μανας τους....










* Προτείνουμε την αυστηρότερη εσωτερική αξιολόγηση του διδακτικού προσωπικού. Όσοι καθηγητές εμφανίζουν συνεχείς αρνητικές κρίσεις ή αποδεικνύονται ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους, να αντιμετωπίζουν κυρώσεις που θα φτάνουν μέχρι το σημείο έκπτωσης του ακαδημαϊκού αξιώματός τους.

Δηλαδη : Οποιος καθηγητής δεν κανει οτι του λεει η Δαπ (Περνα τους δικους μας, ασ τους να αντιγράψουν, ψηφισε το ταδε στην Γενικη συνελευση τμήματος) να πέρνει πόδι....





* Συνδέουμε τα αποτελέσματα της εξωτερικής αξιολόγησης με τη χρηματοδότηση, μέσω επίσημης κατάταξης των ελληνικών ιδρυμάτων. Πέρα από την πάγια χρηματοδότηση που θα λαμβάνουν τα ιδρύματα για τις λειτουργικές τους ανάγκες, θα πρέπει να λαμβάνουν bonus χρηματοδότησης ανάλογα με την κατάταξή τους.

Δηλαδη : Οποιο τμημα δεν κανει οτι του λενε οι εταιριες (βλεπε προταση 1) θα κλεινει αφου  δεν θα αξιολογειται  καλα και δεν θα χρηματοδοτείται καλα... Αραγε εμεις ή η ΑΣΟΕΕ θα χρηματοδοτουμαστε περισσότερο?



* Προτείνουμε ως μοντέλο ακαδημαϊκής διακυβέρνησης το εξής: i) Σύγκλητος (με αυστηρά ακαδημαϊκά καθήκοντα και επίβλεψη του 4ετούς προγραμματισμού), ii) Πρυτανικό Συμβούλιο (εκτελεστική και διοικητική διαχείριση – σύνθεση: Πρύτανης, Αντιπρυτάνεις, Εκτελεστικός Διευθυντής, εκπρόσωπος φοιτητών). Ο Εκτελεστικός Διευθυντής θα προέρχεται από την ανοιχτή αγορά με καθήκοντα οικονομικής και διοικητικής διαχείρισης, iii) Συμβούλιο Στήριξης. Προτείνουμε τη δημιουργία Συμβουλίου Στήριξης με συμβουλευτικό και  γνωμοδοτικό χαρακτήρα, που θα αποτελείται από εκπροσώπους του ιδρύματος, ανθρώπους της αγοράς και τοπικούς φορείς. Στόχος η διάδοση της καλής φήμης του ιδρύματος και η προσέλκυση επιπλέον εσόδων.

Δηλαδη : Manager απο την αγορα (να την παλι μπροστα μας) που θα κατευθήνει τους πόρους...  κατα βούληση... Πανε ολα τα ετεροδοξα μαθήματα παει η επιστίμη... Ζητω η αγορα κατω το αυτοδοιηκητο...


* Θεωρούμε αναγκαίο να χορηγούνται στους φοιτητές e-readers και e-books προς αντικατάσταση των συγγραμμάτων. Ένα e-reader κοστίζει περίπου 150 ευρώ την ίδια στιγμή που το κόστος των συγγραμμάτων μπορεί να φτάσει και στην τετραπλάσια τιμή. Έτσι θα εξοικονομηθούν δαπάνες για βελτίωση των υποδομών και παράλληλα θα γίνει πράξη το θεσμό του πολλαπλού συγγράμματος που σήμερα υπολειτουργεί.

Δηλαδη : Τέρμα τα δώρεαν συγγράματα (κατι ειχαμε ψιλιαστεί) Τι να τα κανουμε τα βιβλία... η ιδέα πανεπιστιμιακου τυπογραφειου που η ΑΡ.ΕΝ προτείνει μαλλον δεν τους πέρασε απο το μυαλο....



* Χρειάζεται κατάργηση του θεσμού της ΕΦΕΕ – δημιουργία νέου οργάνου - Διεξαγωγή φοιτητικών εκλογών κάθε δύο χρόνια με παρουσία δικαστικού αντιπροσώπου. Έτσι θα δίνεται η δυνατότητα στις παρατάξεις να παράγουν ουσιαστικές προτάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και να μην αφοσιώνονται αποκλειστικά και μόνο στις εκλογές. Είναι αξιοσημείωτο ότι μέχρι σήμερα η
χώρα μας είναι από τις ελάχιστες που δεν έχουν εκπρόσωπο φοιτητών στις ευρωπαϊκές διασκέψεις για την Παιδεία..

Δηλαδη : Τοσα χρονια που λέγαμε οτι θελουμε επαναλειτουργεία της ΕΦΕΕ  λεγαμε ψεματα..Θελουμε λιγότερη Δημοκρατία και παραδεχόμαστε οτι αφοσιωνόμαστε αποκλειστικα και μονο στις εκλογές... Θελουμε δικους μας στην Ευρώπη...


* Πιστεύουμε για το Άσυλο πως «Οι δημόσιες αρχές πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επέμβουν κάθε φορά που διαπράττονται εγκληματικές πράξεις με απλή καταγγελία». Στηρίζουμε την προστασία της διακίνησης ιδεών, διδασκαλίας και συνδικαλισμού αλλά λέμε όχι στο άσυλο ανομίας. Προτείνεται η δημιουργία Πανεπιστημιακής ομάδας που θα αναλάβει τη φύλαξη και ενημέρωση των αρχών.

Δηλαδη : Γιατι να μην μπαινουν τα ΜΑΤ μεσα στο πανεπιστιμιο... Παντου τα κανουν ολα τελεια... Ρωτήστε εναν οποιονδήποτε απο την Κερατέα...


* Θέλουμε να επιτραπεί η δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών Πανεπιστημίων. Τα νέα ιδρύματα θα πρέπει να διέπονται από αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας και αξιολόγησης ενισχύοντας τον ανταγωνισμό με τα δημόσια ιδρύματα.

Δηλαδή : Τι δηλαδή... ? Αυτο που λέει... ιδιωτικα πανεπιστίμια...!!!! (χωρις ντροπη) Αφου και η υπαρξη ιδιωτικών νοσοκομείων βελτίωσε τόσο τα δημοσια γιατί να μην το κανουμε παντου....




Ας μην πει η Δαπ οικονομικου οτι διαφωνει... Δεν θα την πιστέψει κανείς... Δεν ειναι λεπτομέρειες ειναι συνολική πρόταση.... Αν διαφώνει ας αλλαξει όνομα και ας λεγεται... Νικος... Και τα ποσοστά της ας καταμετρόυνται αλλου και οχι στην ΔΑΠ.... Οχι τιποτα  να μην βγαίνει ο Σαμαράς και ο Παπαμιμίκος να πανυγιρίζουν μετα τις εκλογες.....

Εμείς ως ΑΡ.ΕΝ. θα κανουμε οτι περναει και δεν περνάει απ το χέρι μας αυτο το εκτρώμα να μείνει στα χαρτια... Αλλα εδω χρείαζεται ολοι και ολες ανεξαρτήτα απο το που τοποθετουμαστε ιδεολογικα να παλέψουμε εναντια σε οσα μας ετοιμάζουν... Να κανουμε συνέλευση ακομα κι αν καποιοι... γαλαζοπράσινοι διαφωνούν... Να βγουμε στους δρόμους... Να παλέψουμε για το αδύνατο για να μην βρούμε μπροστά μας το αδιανόητο....!! 

Μια πορεία διαφορετικη απ τις αλλες.....

Νέα παρέμβαση του ΣΕΒ κατά των τζαμπατζήδων

Πόσους τζαμπατζήδες χωράει αυτός ο τόπος; Η βάρκα γέμισε.
Αυτό κατάγγειλαν οι ειλικρινείς βιομήχανοι του συνδέσμου μας του ΣΕΒ, σε νέα τους παρέμβαση σήμερα κατά της ανομίας που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα.
Διαβάστε το κείμενο που μοίραζαν και δείτε τις πικέτες. Περισσότερα και video, αργότερα.

Εμείς οι έντιμοι και υπεύθυνοι πολίτες, καταγγέλλουμε το κίνημα των τζαμπατζήδων και ζητάμε την παραδειγματική τους τιμωρία.

Η αύξηση του εισιτηρίου κατά 40% είναι πολύ λογική και ρεαλιστική. Όλοι οι υπεύθυνοι πολίτες την χαιρετίζουν και ειδικά όσοι εμπλέκονται με τον κλάδο πωλήσεων IX και βενζίνης. Η κυβέρνηση μας βρίσκεται όλο και σε σωστότερο δρόμο.
Ζητάμε η αύξηση του εισιτηρίου να επεκταθεί και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης, όπως το ψωμί, το γάλα και τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Διότι όπως έχει πει και ο πρωθυπουργός της χώρας, λεφτά υπάρχουν. Λεφτά υπάρχουν
Η ισχύς του εισιτηρίου για 90 ολόκληρα λεπτά, είναι μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας. Ζητάμε να καταργηθεί άμεσα. Το εισιτήριο να ισχύει για τρία έως τέσσερα λεπτά από τη στιγμή της ακύρωσής του, όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες.
Απαιτούμε να απελευθερωθεί η τιμή του εισιτηρίου και να διαμορφώνεται ανάλογα με τη ζήτηση. ΝΑ ακριβαίνει σημαντικά το εισιτήριο τις ώρες αιχμής. Επίσης να μετονομαστεί ο σταθμός Άγιος Ιωάννης σε σταθμό Μάργκαρετ Θάτσερ και ο σταθμός Σύνταγμα σε σταθμό Μνημόνιο.
Ζητάμε να πληρώνουν ακριβότερο εισιτήριο οι φοιτητές, οι μαθητές, οι φτωχοί και οι μακροχρόνια άνεργοι. Αρκετά επωφελήθηκαν τόσο χρόνια με το μειωμένο εισιτήριο, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Και στο κάτω κάτω, αν δεν έχουν δουλειά, να σταματήσουν να περιφέρονται με τις δημόσιες συγκοινωνίες και να κάτσουν σπίτι τους.
Απαιτούμε να τιμωρούνται παραδειγματικά οι τζαμπατζήδες και όσοι δίνουν το εισιτήριό τους σε άλλον. ΝΑ γίνει η λαθραία επιβίβαση κακούργημα και να τιμωρείται με παραδειγματικές ποινές, όπως η παρακράτηση σύνταξης και μισθού, η αφαίρεση πινακίδων και η καταναγκαστική εργασία.
Οι υπότροποι να στέλνονται στα ξερονήσια, τουλάχιστον μέχρι να τα πουλήσουμε και αυτά. Επίσης, για κάθε τζαμπατζή που συλλαμβάνεται χωρίς εισιτήριο, να τιμωρείται με πρόστιμο ολόκληρο το βαγόνι.
Υποστηρίζουμε ότι παραβίαση της νομιμότητας είναι ντροπή σε ένα πολιτισμένο κράτος. Όσοι επιθυμούν να μην πληρώνουν ας επιλέξουν τη νόμιμη οδό. Να γίνουν εφοπλιστές, βιομήχανοι ή ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Αν δε επιθυμούν και να τους πληρώνουν, ας προτιμήσουν να γίνουν εργολάβοι μεγάλων έργων.
Τέλος. Σας καλούμε να ακυρώνετε διπλό εισιτήριο, για να στηρίξουμε το αγαπημένο μας μνημόνιο και την Ελληνική Οικονομία.  Δείξτε έμπρακτα την υποστήριξή σας στην τρόικα, και την ελληνική κυβέρνηση. Ακυρώστε δύο εισιτήρια.
Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι μαζί τα φάγαμε.

Γιατί αν δεν πληρώσουν οι τζαμπατζήδες, ποιοι θα πληρώσουν; Oι Βιομήχανοι;

το blog του Σ.Ε.Β. 

Αυτό που ξέρω σίγουρα, όμως, είναι πως ο κ. Μάινας είναι καλύτερος άνθρωπος από εμένα.

Ο ηθοποιός Στέλιος Μάινας έπεσε θύμα ληστείας και ξυλοδαρμού από αλλοδαπούς στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας, σώθηκε από δυο Έλληνες περαστικούς, αλλά στη συνέχεια δέχτηκε και δέχεται επιθέσεις από διάφορους χώρους.

Ο κ. Μάινας –μετά την επίθεση που δέχτηκε- δήλωσε πως «τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτό τον κόσμο».
Είναι προφανές πως ο κ. Μάινας δεν πήρε προσωπικά την επίθεση που δέχτηκε –ξέρει πως καθημερινά γίνονται δεκάδες τέτοιες επιθέσεις- και εξηγεί την επίθεση των αλλοδαπών εναντίον του και τη ληστεία, με κριτήριο τα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα.
Δεν είμαι εγκληματολόγος για να αναλύσω τη συμπεριφορά των ληστών και όσων βιαιοπραγούν σε βάρος κάποιου, αλλά είναι γνωστό πως η εγκληματικότητα ακολουθεί πιστά την ανεργία και τη φτώχεια, και πως αυτός που δεν έχει τίποτα μπορεί να κάνει τα πάντα. Μπορεί να κλέψει, μπορεί να σκοτώσει, μπορεί να αυτοκτονήσει και μπορεί να κάνει απεργία πείνας (όπως κάνουν οι μετανάστες στο κτίριο της Υπατίας). Δεν κάνουν όλοι το ίδιο. Κι αυτό αφορά όλους τους εξαθλιωμένους –Έλληνες και ξένους.
Πριν από μερικά χρόνια, είχε συλληφθεί ένας νεαρός Ρουμάνος στη Θεσσαλονίκη, επειδή έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί από ένα φούρνο. Θυμάμαι έντονα αυτό το περιστατικό, επειδή ήταν σίγουρο πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ληστής. Από την εμφάνισή του –ήταν πάρα πολύ αδύνατος- μπορούσε ο καθένας να καταλάβει πως δεν έκλεψε την πρώτη ημέρα που έμεινε χωρίς τροφή. Ήταν ολοφάνερο πως είχε μείνει νηστικός αρκετές ημέρες, πριν αποφασίσει να κλέψει το ψωμί από το φούρνο.
Οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για όλα. Σε ακραίες συνθήκες –και με έλλειψη άλλης τροφής-, είναι γνωστό πως ακόμα και πολύ «πολιτισμένοι» άνθρωποι μπορούν να γίνουν κανίβαλοι – δηλαδή, να σκοτώσουν και να φάνε τον διπλανό τους.
Το γεγονός πως ο Στέλιος Μάινας δεν μίλησε απαξιωτικά και εχθρικά για τους αλλοδαπούς που του επιτέθηκαν –αλλά, αντιθέτως, προσπάθησε να καταλάβει τη θέση τους- ενόχλησε πάρα πολλούς. Έχω διαβάσει ακόμα και κείμενα που αμφισβητούν την επίθεση που του έγινε ή τον κατηγορούν για υποκριτική συμπεριφορά, ενώ πάρα πολλοί υποστηρίζουν πως καλά έπαθε ό,τι έπαθε, αφού δεν στρέφεται εναντίον των αλλοδαπών.
Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν πως, αν του είχαν επιτεθεί Έλληνες, η στάση του θα ήταν διαφορετική – βέβαια, ο κ. Μάινας στη δήλωσή του δεν ξεχώρισε τους εξαθλιωμένους σε Έλληνες και αλλοδαπούς.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός πως του επιτέθηκαν φραστικά για τη στάση του και άνθρωποι που ζουν στα "ασφαλή" βόρεια προάστια -και όχι στην πλατεία Βικτωρίας όπως ο κ. Μάινας-, ενώ, παράλληλα, κυκλοφορούν με σωματοφύλακες γιατί κινδυνεύουν. Όχι τόσο από τους αλλοδαπούς, όσο από τους Έλληνες.
Το κοινό χαρακτηριστικό όσων επιτέθηκαν στον κ. Μάινα για τη στάση του ήταν η βεβαιότητα πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια για κάτι που συνέβη σε κάποιον άλλον. Ο δικός του λόγος ήταν ήρεμος και αναζητούσε τη λύση του προβλήματος, ενώ ο δικός τους λόγος ήταν απόλυτος και πολεμικός. Ο κ. Μάινας δεν πήρε προσωπικά την επίθεση που δέχτηκε, αλλά πολλοί άνθρωποι πήραν προσωπικά τη θέση του να μην βρίσει αυτούς που του επιτέθηκαν - θίχτηκαν. Προσωπικά, πίσω από την στάση τους βλέπω φθόνο.
Με τις φωνές, τις κραυγές και τις απόλυτες απόψεις δεν πρόκειται να λυθεί το πρόβλημα της εγκληματικότητας – ούτε και κανένα άλλο πρόβλημα. Με την ψύχραιμη στάση του κ. Μάινα, είναι πολύ πιο πιθανό να βελτιωθούν τα πράγματα.
Δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο γενναιόδωρος και τόσο ψύχραιμος όσο ο κ. Μάινας, αν είχα δεχτεί μια τέτοια επίθεση – από αλλοδαπούς ή Έλληνες. Αυτό που ξέρω σίγουρα, όμως, είναι πως ο κ. Μάινας είναι καλύτερος άνθρωπος από εμένα.
Καταλαβαίνω πως πολλοί άνθρωποι τρομάζουν όταν βλέπουν κάποιον να είναι καλύτερος άνθρωπος από αυτούς, αλλά δεν θα έπρεπε. Οι άνθρωποι που είναι καλύτεροι από εμάς μας βοηθάνε να γίνουμε κι εμείς καλύτεροι. Βέβαια, πρέπει να το θέλουμε.

(Πριν από πέντε χρόνια -και με μια άλλη αφορμή-, είχα γράψει ένα κείμενο με παρόμοιο θέμα: "Κακό χωριό τα λίγα σπίτια". Αν θέλετε, το διαβάζετε. Εδώ.) 

Απο πιτσιρικο...

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας

Στις ερωτήσεις των φίλων αν αισθάνομαι ασφαλής και πώς κυκλοφορώ, απαντάω οργισμένα, πλήττοντας τη μικροαστική νοοτροπία, που υποτίθεται δεν έχω εγώ ο «προοδευτικός».

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας παρά τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών των συμμοριών στην παρακάτω γωνία, παρά τα καλάσνικοφ που κροτάλιζαν δυο στενά απ’ το σπίτι μου, αφήνοντας πτώματα στην άσφαλτο.

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά τις αλλεπάλληλες διαρρήξεις των διαμερισμάτων όλης της περιοχής, και των κλοπών που θύμα τους τουλάχιστον τρεις φορές έχει πέσει και η γυναίκα μου.

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά την -πρώτα περιστασιακά και τώρα μόνιμη- οσμή της αμμωνίας, έξω απ’ την είσοδο της πολυκατοικίας μου, των διπλανών στενών, της πλατείας, της ζωής μας.

Γιατί επιμένω να μένω στη πλατεία Βικτωρίας;
Γιατί θέλω να είμαι κοντά σ’ αυτά που συμβαίνουν στη πατρίδα μου, γιατί θέλω να νιώθω την ανάσα -έστω και βρώμικη- της πόλης που αγαπάω, γιατί μου αρέσει η ποικιλία της, η ζωντάνια της, η φασαρία της, γιατί μ’ αρέσει να βλέπω την κυρα Μαρία να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής με τη φλεβίτιδα της, γιατί θέλω να συμπαραστέκομαι στην Άννα με το απέναντι κομμωτήριο που βαράει μύγες, και τον Κώστα στο διπλανό καλλυντικάδικο που μετά από δυο χρόνια απραξίας αναγκάστηκε να το δώσει για να γίνει ένα ακόμα Paki.

Γιατί θέλω να νιώθω πώς δεν θέλω να αλλάξει τίποτα στη ζωή που σχεδίασα, να συνεχίσω να είμαι ένας απλός άνθρωπος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους.

Κι όταν οι μετανάστες μας χτύπησαν τη πόρτα, τους δέχτηκα σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν τους γείτονες που έχουν την ανάγκη μου και χρίζουν της προσοχής μου…

Δεν είχε ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπεράσπισης και της αλληλεγγύης μου για τους 300 απεργούς πείνας, όταν την Παρασκευή το βράδυ στις 8, έβγαλα το σκύλο μου την καθιερωμένη του βόλτα, μια ευκαιρία να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τους φίλους μου. Δεν είχα απομακρυνθεί πενήντα μέτρα απ’ το σπίτι μου, μιλώντας με κάποιον φίλο στο κινητό, όταν αισθάνομαι κάποιον από πίσω, να μου τραβάει το κινητό απ’ το χέρι. Μόνο που το δικό μου χέρι, αντανακλαστικά σφίγγει, και ο νεαρός μελαμψός άντρας με κοιτά σαν να μη πιστεύει πώς εγώ αντιστέκομαι…

Μου το αρπάζει, τελικά, και τρέχει, αλλά και πάλι, προς μεγάλη του έκπληξη, τον φτάνω φωνάζοντας συγχρόνως βοήθεια… Και τότε, αντί για βοήθεια, γίνεται το αδιανόητο.

Από το δρόμο πετάγονται πέντε -προφανώς συμπατριώτες του- που ρίχνουν με μίσος, με κατεύθυνση το κεφάλι μου, δυο γεμάτα μπουκάλια μπύρας, βρίζοντας με συγχρόνως. Ευτυχώς, και τα δυο μπουκάλια μπίρας δεν βρήκαν το στόχο τους, κατέληξαν όμως στη τζαμαρία του απέναντι μαγαζιού ανοίγοντας τρύπα σε κρύσταλλο ασφαλείας δώδεκα χιλιοστών.

Οι φίλοι του αστόχησαν γιατί τυχαία βρέθηκαν δυο έλληνες και τους κράτησαν με κίνδυνο της ζωής τους. Δυο έλληνες με έσωσαν από τον ιδιότυπο λιθοβολισμό και από το σίγουρο λιντσάρισμα μου, αφού δυο από αυτούς μου έδειξαν πως κουβαλούν μαχαίρι και καλά θα έκανα να το βουλώσω, κινούμενοι απειλητικά εναντίον μου. Και τους ευχαριστώ δημόσια. Δυο Έλληνες τους σταμάτησαν ανάμεσα σε ένα πλήθος τουλάχιστον διακοσίων ανθρώπων, ως επί το πλείστον αλλοδαπών, που βρίσκονταν αδρανείς και αμετοχοι σε απόσταση το πολύ δέκα βημάτων από ένα περιστατικό ακραίας βίας, από μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, γιατί αυτός ήταν ο στόχος τους.

Όταν είσαι ζεστός δεν συνειδητοποιείς τον κίνδυνο, παρ όλα αυτά είδα και προσπαθώ να εξηγήσω το μίσος στα βλέμματα αυτών των ανθρώπων, που δεν ηξερα και δεν τους είχα κάνει τίποτα.

Ένιωσα ένας έλληνας που σώζεται από έλληνες στο σπίτι του, και ξαφνικά ένιωσα σαν να με διώχνει ο τόπος μου, σαν να μην τον αναγνωρίζω πια, κι ένιωσα έκθετος σε μια διογκούμενη και χωρίς στόχο και κατεύθυνση οργή, που ελπίζω να διαψευστώ, αλλά φοβάμαι πως θα ‘χει πολύ άσχημα αποτελέσματα.

Απευθύνθηκα στην αστυνομία, και υπέβαλλα μήνυση, μόνο και μόνο για να θυμάμαι πώς δεν έμεινα μετέωρος και αδρανής, και πήρα την καθιερωμένη απάντηση, «φταίει η ανοχή μας».

Και αναρωτιέμαι, πού είναι η Αστυνομία που εγώ σαν καλός φορολογούμενος πολίτης πληρώνω για να με προστατεύει;

Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής, γιατί όταν γίνεται πορεία και διαμαρτυρία, πλήθη και στίφη αστυνομικών εμφανίζονται παντού, κι αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει καταστολή και όχι πρόληψη, κι αναρωτιέμαι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη» για τον πολίτη του Ιστορικού κέντρου,

Αλλά, πάλι, δεν αναρωτιέμαι, καθώς είναι πασίδηλο πως αυτοί που μας κυβερνάνε ούτε μένουν ούτε έχουν περάσει ποτέ, ούτε και πρόκειται, από την πάλαι ποτέ ένδοξη γειτονιά μου, και νυν γκέτο απελπισμένων και αποκλεισμένων όλων των φυλών και των χρωμάτων.

Πριν από μερικές μέρες έγραψα ένα κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας. Που αγωνίζονται για το αυτονόητο, να τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους.

Μετά το γεγονός, εδραιώθηκε ακόμα πιο σταθερή η άποψή μου πως τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτό τον κόσμο.

Στέλιος Μάινας