Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας

Στις ερωτήσεις των φίλων αν αισθάνομαι ασφαλής και πώς κυκλοφορώ, απαντάω οργισμένα, πλήττοντας τη μικροαστική νοοτροπία, που υποτίθεται δεν έχω εγώ ο «προοδευτικός».

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας παρά τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών των συμμοριών στην παρακάτω γωνία, παρά τα καλάσνικοφ που κροτάλιζαν δυο στενά απ’ το σπίτι μου, αφήνοντας πτώματα στην άσφαλτο.

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά τις αλλεπάλληλες διαρρήξεις των διαμερισμάτων όλης της περιοχής, και των κλοπών που θύμα τους τουλάχιστον τρεις φορές έχει πέσει και η γυναίκα μου.

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά την -πρώτα περιστασιακά και τώρα μόνιμη- οσμή της αμμωνίας, έξω απ’ την είσοδο της πολυκατοικίας μου, των διπλανών στενών, της πλατείας, της ζωής μας.

Γιατί επιμένω να μένω στη πλατεία Βικτωρίας;
Γιατί θέλω να είμαι κοντά σ’ αυτά που συμβαίνουν στη πατρίδα μου, γιατί θέλω να νιώθω την ανάσα -έστω και βρώμικη- της πόλης που αγαπάω, γιατί μου αρέσει η ποικιλία της, η ζωντάνια της, η φασαρία της, γιατί μ’ αρέσει να βλέπω την κυρα Μαρία να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής με τη φλεβίτιδα της, γιατί θέλω να συμπαραστέκομαι στην Άννα με το απέναντι κομμωτήριο που βαράει μύγες, και τον Κώστα στο διπλανό καλλυντικάδικο που μετά από δυο χρόνια απραξίας αναγκάστηκε να το δώσει για να γίνει ένα ακόμα Paki.

Γιατί θέλω να νιώθω πώς δεν θέλω να αλλάξει τίποτα στη ζωή που σχεδίασα, να συνεχίσω να είμαι ένας απλός άνθρωπος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους.

Κι όταν οι μετανάστες μας χτύπησαν τη πόρτα, τους δέχτηκα σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν τους γείτονες που έχουν την ανάγκη μου και χρίζουν της προσοχής μου…

Δεν είχε ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπεράσπισης και της αλληλεγγύης μου για τους 300 απεργούς πείνας, όταν την Παρασκευή το βράδυ στις 8, έβγαλα το σκύλο μου την καθιερωμένη του βόλτα, μια ευκαιρία να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τους φίλους μου. Δεν είχα απομακρυνθεί πενήντα μέτρα απ’ το σπίτι μου, μιλώντας με κάποιον φίλο στο κινητό, όταν αισθάνομαι κάποιον από πίσω, να μου τραβάει το κινητό απ’ το χέρι. Μόνο που το δικό μου χέρι, αντανακλαστικά σφίγγει, και ο νεαρός μελαμψός άντρας με κοιτά σαν να μη πιστεύει πώς εγώ αντιστέκομαι…

Μου το αρπάζει, τελικά, και τρέχει, αλλά και πάλι, προς μεγάλη του έκπληξη, τον φτάνω φωνάζοντας συγχρόνως βοήθεια… Και τότε, αντί για βοήθεια, γίνεται το αδιανόητο.

Από το δρόμο πετάγονται πέντε -προφανώς συμπατριώτες του- που ρίχνουν με μίσος, με κατεύθυνση το κεφάλι μου, δυο γεμάτα μπουκάλια μπύρας, βρίζοντας με συγχρόνως. Ευτυχώς, και τα δυο μπουκάλια μπίρας δεν βρήκαν το στόχο τους, κατέληξαν όμως στη τζαμαρία του απέναντι μαγαζιού ανοίγοντας τρύπα σε κρύσταλλο ασφαλείας δώδεκα χιλιοστών.

Οι φίλοι του αστόχησαν γιατί τυχαία βρέθηκαν δυο έλληνες και τους κράτησαν με κίνδυνο της ζωής τους. Δυο έλληνες με έσωσαν από τον ιδιότυπο λιθοβολισμό και από το σίγουρο λιντσάρισμα μου, αφού δυο από αυτούς μου έδειξαν πως κουβαλούν μαχαίρι και καλά θα έκανα να το βουλώσω, κινούμενοι απειλητικά εναντίον μου. Και τους ευχαριστώ δημόσια. Δυο Έλληνες τους σταμάτησαν ανάμεσα σε ένα πλήθος τουλάχιστον διακοσίων ανθρώπων, ως επί το πλείστον αλλοδαπών, που βρίσκονταν αδρανείς και αμετοχοι σε απόσταση το πολύ δέκα βημάτων από ένα περιστατικό ακραίας βίας, από μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, γιατί αυτός ήταν ο στόχος τους.

Όταν είσαι ζεστός δεν συνειδητοποιείς τον κίνδυνο, παρ όλα αυτά είδα και προσπαθώ να εξηγήσω το μίσος στα βλέμματα αυτών των ανθρώπων, που δεν ηξερα και δεν τους είχα κάνει τίποτα.

Ένιωσα ένας έλληνας που σώζεται από έλληνες στο σπίτι του, και ξαφνικά ένιωσα σαν να με διώχνει ο τόπος μου, σαν να μην τον αναγνωρίζω πια, κι ένιωσα έκθετος σε μια διογκούμενη και χωρίς στόχο και κατεύθυνση οργή, που ελπίζω να διαψευστώ, αλλά φοβάμαι πως θα ‘χει πολύ άσχημα αποτελέσματα.

Απευθύνθηκα στην αστυνομία, και υπέβαλλα μήνυση, μόνο και μόνο για να θυμάμαι πώς δεν έμεινα μετέωρος και αδρανής, και πήρα την καθιερωμένη απάντηση, «φταίει η ανοχή μας».

Και αναρωτιέμαι, πού είναι η Αστυνομία που εγώ σαν καλός φορολογούμενος πολίτης πληρώνω για να με προστατεύει;

Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής, γιατί όταν γίνεται πορεία και διαμαρτυρία, πλήθη και στίφη αστυνομικών εμφανίζονται παντού, κι αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει καταστολή και όχι πρόληψη, κι αναρωτιέμαι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη» για τον πολίτη του Ιστορικού κέντρου,

Αλλά, πάλι, δεν αναρωτιέμαι, καθώς είναι πασίδηλο πως αυτοί που μας κυβερνάνε ούτε μένουν ούτε έχουν περάσει ποτέ, ούτε και πρόκειται, από την πάλαι ποτέ ένδοξη γειτονιά μου, και νυν γκέτο απελπισμένων και αποκλεισμένων όλων των φυλών και των χρωμάτων.

Πριν από μερικές μέρες έγραψα ένα κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας. Που αγωνίζονται για το αυτονόητο, να τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους.

Μετά το γεγονός, εδραιώθηκε ακόμα πιο σταθερή η άποψή μου πως τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτό τον κόσμο.

Στέλιος Μάινας

Οι "ικέτες" της Αθήνας και του Παρισιού

Ενα κειμενο του ιου που δεν ''χωρεσε'' στην Ελευθεροτυπια...

Το γαλλικό προηγούμενο με την απεργία πείνας 300 μεταναστών σε χώρο ασύλου
 
 

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ
 

Στις 28 Ιουνίου 1996 τριακόσιοι μετανάστες χωρίς χαρτιά από την Αφρική (κυρίως από το Mάλι και τη Σενεγάλη) εισέβαλαν στην εκκλησία του Παρισιού Σεν Μπερνάρ και ξεκίνησαν απεργία πείνας με αίτημα τη νομιμοποίηση της παρουσίας τους στη Γαλλία. Είχε προηγηθεί η προσπάθειά τους να εγκατασταθούν στο άσυλο μιας άλλης εκκλησίας, της Σεν Αμπρουάζ, τρεις μήνες νωρίτερα. Από κει εκδιώχτηκαν με επέμβαση της αστυνομίας, στην οποία παρέδωσε τα κλειδιά της εκκλησίας ο ιερέας της με την εντολή του καρδινάλιου Λούστιγκερ. Στη συνέχεια, οι 300 μετανάστες κατέφυγαν σε άλλα σημεία του Παρισιού (ένα γυμνάσιο και δυο εγκαταλειμμένες αποθήκες), αλλά και από κει τους έδιωξε η αστυνομία. Η υπόθεση πήρε μεγάλες διαστάσεις στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης και εκδηλώθηκε μαζικό κύμα συμπαράστασης. Ετσι η εγκατάστασή τους στην εκκλησία Σεν Μπερνάρ αντιμετώπισε την ανοχή των αρχών.

Επί δύο μήνες συνεχιζόταν η απεργία πείνας, ενώ η γαλλική κυβέρνηση υποσχόταν ότι αν οι απεργοί υποχωρήσουν τότε θα εξεταστούν θετικά τα αιτήματά τους. Κάτω, όμως, από την πίεση του Λεπέν και του ακροδεξιού Τύπου, ο τότε πρόεδρος Σιράκ και ο πρωθυπουργός Ζιπέ αποφάσισαν τελικά τη βίαιη επέμβαση της αστυνομίας στην εκκλησία. Σχεδόν 1.500 άνδρες των γαλλικών ΜΑΤ (CRS) συμμετείχαν σε μια τεράστια επιχείρηση την αυγή της 23ης Αυγούστου 1996. Πρώτα διέλυσαν τους διαδηλωτές που ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από την εκκλησία και στη συνέχεια έσπασαν την πόρτα του Σεν Μπερνάρ με τσεκούρι και συνέλαβαν τους "ικέτες"-μετανάστες.

Οι περισσότεροι απεργοί πείνας εκδιώχτηκαν από τη Γαλλία με τη βία, παρά τις υποσχέσεις που είχαν λάβει. Η γαλλική κοινωνία την κρίσιμη ώρα βρέθηκε διχασμένη και η κυβέρνησή της επέλεξε να ακολουθήσει τη γραμμή που υποδείκνυε ο Λεπέν. Αλλά ο αγώνας των μεταναστών του Σεν Μπερνάρ -που μέχρι σήμερα αποτελούν σύμβολο για το αντιρατσιστικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη- δεν πήγε χαμένος. Το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία λειτούργησε ως ασπίδα για να αποκρουστούν -προσωρινά βέβαια- οι σκληρότερες νομοθετικές προβλέψεις του περιβόητου νόμου Πασκουά για το άσυλο και τη μετανάστευση.

Δεν είναι δύσκολο να μεταφέρει κανείς στην ελληνική πραγματικότητα τα διδάγματα αυτής της ιστορίας:

- Δεν έχουν ανάγκη από "υποκινητές" οι μετανάστες για να οδηγηθούν σ' αυτές τις οριακές μορφές αγώνα. Απλά το μόνο τους όπλο είναι η ίδια η ζωή τους.

- Η εκδίωξη των απεργών πείνας από ένα σημείο της πόλης σε ένα άλλο δεν μειώνει την αγωνιστική τους διάθεση.

- Κανείς στη Γαλλία δεν υπέδειξε ως "λύση" την κατάργηση του ασύλου στις εκκλησίες. Ούτε καν ο Λεπέν.

- Μέχρι και σήμερα, η βάρβαρη εισβολή των CRS στην εκκλησία αποτελεί στίγμα για τη γαλλική πολιτική τάξη.
 

Γράφτηκε στις 26.1.2011

ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΒΑΡΑΕΙ ΜΠΛΕ....

ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΔΑΠ ΠΑΣΠ ΑΡΕΝ ΚΑΙ ΕΑΑΚ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ, ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΜΦΩΝΟΥΣΕ  ΣΤΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ  ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΤΙΡΙΟ ΕΠΙ ΣΟΛΩΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ.ΕΦΟΣΟΝ ΤΟ ΔΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΗΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΙΤΕΙΤΑΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΟΜΙΜΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΔΙΟΤΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΗΚΕ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ. ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΣΜΗΤΕΙΑΣ Η ΣΧΟΛΗ ΕΚΛΕΙΣΕ 24/01/2011 ΓΙΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΡΟΙ  ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ. ΕΜΕΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΘΩΣ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΘΟΡΑ, ΔΕΝ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ.ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΔΑΠ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Η ΑΡ.ΕΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ!!

Μα οταν ζεις χωρις ελπιδα, οπου γης ειναι πατριδα....

Οι μετανάστες είναι πιο έξυπνοι

Στην υπόθεση της κατάληψης των μεταναστών στη Νομική Σχολή της Αθήνας, συνέβη κάτι το οποίο πέρασε εντελώς απαρατήρητο και αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως οι Έλληνες έχουν λαλήσει κανονικά και δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

Για τους μετανάστες της Νομικής μίλησαν όλοι. Ο Παπανδρέου, οι υπουργοί, η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πρύτανης, ο αντιπρύτανης, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Χατζηνικολάου, η Μπακογιάννη, ο Κουβέλης, η Βίκυ Καγιά, εσείς, εγώ – όλοι είχαμε μια πολύ τεκμηριωμένη άποψη για το τι πρέπει να γίνει με τους μετανάστες. Μέσα στο γενικό χαμό, κανείς δεν παρατήρησε πως οι μόνοι που δεν μίλησαν ήταν οι μετανάστες.
Οι μετανάστες –που είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι- δεν μίλησαν, και με τη σιωπή τους μας εξέθεσαν όλους. Όλα τα διαπλεκόμενα λαμόγια ξεσπάθωσαν εναντίον των μεταναστών. Κι όπως τους άκουγα, ήταν λες και οι μετανάστες δεν είναι άνθρωποι σαν κι εμάς που κάνουν απεργία πείνας, διεκδικώντας κάποια στοιχειώδη δικαιώματα – ήταν λες και είναι Τούρκοι κομάντος οπλισμένοι με μπαζούκας και θέλουν να μας καθαρίσουν όλους.
Φταίει η κυβέρνηση που μπήκαν στη Νομική οι μετανάστες, όχι φταίει η αντιπολίτευση, φταίει ο Συνασπισμός, φταίει η Αστυνομία, φταίνε οι λιμενικοί, φταίει ο πρύτανης, φταίνε αυτοί που τους έφεραν, φταίει κι ο Χατζηπετρής. Αν ήταν δήμαρχος της Αθήνας ο Νικήτας Κακλαμάνης, θα έφταιγε κι αυτός –προεκλογικά του φόρτωσαν και όλο το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας-, αλλά δήμαρχος είναι πια ο Καμίνης και αυτός δεν φταίει σε τίποτα.
Δηλαδή, το πρόβλημα με τους μετανάστες είναι ότι μπήκαν στη Νομική Σχολή ή το πώς έφτασαν στην Αθήνα; Είμαστε σοβαροί; Δεν υπάρχει εδώ και χρόνια τεράστιο πρόβλημα στη χώρα με τους χιλιάδες μετανάστες που είναι άνεργοι και δεν έχουν κανένα δικαίωμα; Έπρεπε να μπουν στη Νομική Σχολή 250 μετανάστες και να κάνουν απεργία πείνας για να δημιουργηθεί πρόβλημα; Άρα, καλά έκαναν οι μετανάστες – μπήκαν στη Νομική Σχολή και έφεραν το πρόβλημά τους στο επίκεντρο. Το πρόβλημα φανερώθηκε και τώρα θα πρέπει να βρεθεί η λύση. Έτσι γίνεται και στην ιατρική – υπάρχει, βέβαια, και η πρόληψη στην ιατρική, αλλά ήταν «βολικοί» και «χρήσιμοι» για τους Έλληνες και το κράτος οι μετανάστες τόσα χρόνια.
«Οι μετανάστες της Νομικής πρέπει να πάνε αλλού». Αυτό το επιχείρημα είναι πολύ ελληνικό. Τα πρεζόνια πρέπει να πάνε αλλού, τα κέντρα απεξάρτησης πρέπει να φτιαχτούν αλλού, οι πουτάνες πρέπει να πάνε αλλού, οι γύφτοι πρέπει να πάνε αλλού, οι χωματερές πρέπει να γίνουν αλλού, και όλα πρέπει να γίνουν κάπου αλλού. Μακριά απ’ τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι.
Τόσα χρόνια που τα στέλναμε όλα αλλού είχαν σαν αποτέλεσμα η χώρα να χρεοκοπήσει –και χιλιάδες νέοι Έλληνες να πρέπει να μεταναστεύσουν αλλού-, αλλά κανείς δεν πήρε το μάθημά του. Δηλαδή, αν οι μετανάστες επιστρέψουν στην Κρήτη, παραμείνουν εξαθλιωμένοι και αρχίσουν να κλέβουν και να σκοτώνουν, εμείς θα είμαστε ευχαριστημένοι; Πάντως, δεν θα είναι καθόλου ευχαριστημένοι οι Κρητικοί και θα θέλουν κι αυτοί να τους στείλουν αλλού.
«Ναι, αλλά το θέμα των μεταναστών της Νομικής ‘έκρυψε’ το πόρισμα για τη Siemens και απέσπασε την προσοχή του λαού από την οικονομική κρίση». Ναι, σου έκοψαν την επανάσταση. Πας καλά, χριστιανέ μου; Δηλαδή, αν αύριο ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, θέλεις το πρώτο θέμα να είναι αν θα σου κόψουν εσένα έναν ακόμα μισθό ή αν θα ακριβύνουν τα εισιτήρια στο μετρό; Τι θέλεις να κάνουν οι μετανάστες; Να μπουν στη γυάλα και να περιμένουν πότε θα πάρεις εσύ ξανά ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων; Σιγά μην περιμένουν να πάρεις και σύνταξη! Εσύ φοβάσαι ότι θα γίνεις φτωχός – αυτοί είναι ήδη φτωχοί. Αγωνίσου λοιπόν κι εσύ για τα δικαιώματά σου – μήπως θέλεις να στα φέρουν στον καναπέ;
Οι μετανάστες δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Τα έχουν χάσει όλα. Δεν έχουν πατρίδα, δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν ελπίδα, δεν έχουν τίποτα. Τώρα διεκδικούν κάποια δικαιώματα – μόνο να κερδίσουν έχουν.
«Ναι, αλλά τι φταίμε εμείς οι Έλληνες για τους μετανάστες που έρχονται στη χώρα μας;». Ναι, πρώτα τους εκμεταλλευτήκαμε, τους κλέψαμε, κοιτούσαμε αλλού όταν τα κοριτσάκια μετατρέπονταν σε ναρκομανείς πουτάνες, σκοτώθηκαν και σκοτώνονται δεκάδες μετανάστες σε εργατικά ατυχήματα, και τώρα μας φταίνε κι από πάνω. Αν δεν τους ήθελες, να το έλεγες από την αρχή. Αλλά σου άρεσε να έχεις σκλάβους – σε έφτιαχνε γιατί σε έκανε να αισθάνεσαι σπουδαίος.
«Ναι, αλλά τώρα οι μετανάστες έγιναν πάρα πολλοί». Και πού να δεις πόσοι έρχονται – θα σου φύγει το καφάσι. Να σου θυμίσω, όμως, πως η χώρα είχε και έχει κυβέρνηση και κάποιοι πρωθυπουργοί και υπουργοί υπέγραψαν συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το θέμα των μεταναστών. Κι αυτές τις κυβερνήσεις τις ψήφισες εσύ που κάνεις τώρα τον αθώο και τον ανήξερο. Αν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν υπογράψει συμφωνίες για το μεταναστευτικό που βλάπτουν το συμφέρον της χώρας και των πολιτών της, την ευθύνη την έχουν οι κυβερνήσεις και όχι ο πρύτανης και οι μετανάστες. Άλλωστε, οι μετανάστες δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα – και δεν τους αδικώ-, αλλά, εξαιτίας των συμφωνιών που υπέγραψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, δεν μπορούν να πάνε στη Γαλλία ή στη Δανία του Βορρά και είναι αναγκασμένοι να παραμένουν καθηλωμένοι στη μπανανία μας. Οπότε, την επόμενη φορά να προσέχεις τι ψηφίζεις – μην στέκεσαι μόνο στο ποιος σου έταξε δέκα ευρώ παραπάνω, ούτε στο ποιος θα διορίσει τον κανακάρη σου.
Το πιο ωραίο απ’ όλα είναι η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου πως «αριστερά και πρόοδος δεν είναι η ανομία αλλά η ευνομία και η εφαρμογή των νόμων». Μιλάει για ευνομία και εφαρμογή των νόμων ο Γιώργος Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός που οδήγησε σε παραγραφή την υπόθεση Βατοπαιδίου, συγκαλύπτει το σκάνδαλο της Siemens, δεν έχει ιδέα για τον Τσουκάτο, ετοιμάζεται να μοιράσει χρήματα και να χαρίσει χρέη στους νταβατζήδες της διαπλοκής, έχει γεμίσει τη χώρα μπάτσους, και –βέβαια- δεν θεωρεί κανέναν υπεύθυνο για τη χρεοκοπία της χώρας. Ωραία ευνομία και ωραία εφαρμογή των νόμων. Γεια σου Παπανδρέου καραμπουζουκλή! Και συγχαρητήρια σε όσους τον ψήφισαν. Μπράβο παιδιά. Ωραία η χούντα.
Το έγραψα, το ξαναέγραψα και το ξαναγράφω. Στη χρεοκοπημένη Ελλάδα –όπου κανείς δεν θεωρείται υπεύθυνος για τη χρεοκοπία και όλοι οι υπαίτιοι παραμένουν στις θέσεις τους- δεν μπορεί να καταδικαστεί κανείς. Ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του είναι υπεύθυνοι για την ανομία που κυριαρχεί στη χώρα, αφού κουρέλιασαν την έννοια της δικαιοσύνης. Από την στιγμή που η χρεοκοπία αντιμετωπίζεται ως κακό μάτι ή φυσικό φαινόμενο -και δεν τιμωρείται κανείς γι’ αυτήν-, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να παραμένει ατιμώρητος. Δεν μπορεί να παραμένουν ατιμώρητοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία της χώρας και να τιμωρείται ο μαγαζάτορας που δεν κόβει απόδειξη. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν έχει βρεθεί ούτε ένας «έγκριτος» αρθρογράφος να κάνει αυτήν την τόσο προφανή διαπίστωση.
Οι μετανάστες της Νομικής έδειξαν στους Έλληνες τον ιδανικό και αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης. Μια ομάδα εργαζομένων κάνει κατάληψη σε μια πανεπιστημιακή σχολή, μια άλλη ομάδα σε άλλη σχολή και πάει λέγοντας. Αυτό είναι πιο αποτελεσματικό από μια πορεία. Ναι, αλλά αν αρθεί το πανεπιστημιακό άσυλο και εισβάλλουν οι αστυνομικοί; Δύσκολο, γιατί οι συνέπειες για την κυβέρνηση από μια αστυνομική επιχείρηση θα είναι τεράστιες, αλλά ας το δεχτούμε. Τότε κάνεις κατάληψη σε μια άλλη σχολή. Και μετά σε μια άλλη σχολή – από πανεπιστημιακές σχολές άλλο τίποτα. Κάνεις κατάληψη σε ένα τηλεοπτικό κανάλι. Κάνεις κατάληψη σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό. Σε μια εφημερίδα. Στο δημαρχείο. Κάνεις κατάληψη όπου θέλεις.
Οι μπάτσοι τους είναι πολλοί αλλά δεν φτάνουν για όλες τις σχολές, όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς, όλα τα υπουργεία, όλες τις τράπεζες, όλα τα γραφεία πολυεθνικών και όλα τα πιθανά σημεία κατάληψης. Αν οι μπάτσοι διασκορπιστούν, θα γίνει κατάληψη στη ΓΑΔΑ. Άσε που θα μείνει αφύλαχτη η Βουλή.
Καταλάβαμε όλοι τώρα πού οφείλεται η μανία των ΜΜΕ και των κυβερνώντων για τους μετανάστες που πρέπει να ξεκουμπιστούν από τη Νομική; Τα έκαναν πάνω τους στην ιδέα της εξάπλωσης των καταλήψεων. Τις οργανωμένες πορείες τις αντιμετωπίζουν με δακρυγόνα και προβοκάτσιες – τις καταλήψεις πώς;
Επίσης, καταλάβαμε όλοι γιατί δεν θα αρθεί το πανεπιστημιακό άσυλο; Το άσυλο προσελκύει και δίνει διέξοδο σε αντιεξουσιαστές και ανήσυχους διαδηλωτές και –με αυτόν τον τρόπο- τους κρατάει μακριά από τη Βουλή, τα υπουργεία, τα τηλεοπτικά κανάλια, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τα γραφεία των νταβατζήδων της διαπλοκής. Το άσυλο είναι πιο χρήσιμο στην κυβέρνηση παρά στους διαδηλωτές.
Αυτά είναι απλά πράγματα, αλλά δεν τα είχες σκεφτεί. Χρειάστηκαν μερικοί μετανάστες για να τα πάρεις χαμπάρι. Πες τους τώρα ένα ευχαριστώ.
Υ.Γ. Οι κάτοικοι της Κερατέας δεν βαρεθήκατε να μην σας δίνει κανένας τηλεοπτικός σταθμός σημασία; Θέλετε να γίνετε πρώτο και αποκλειστικό θέμα στα δελτία ειδήσεων και να λυθεί το πρόβλημά σας; Πώς σας φαίνεται η Νομική; Ή μήπως θέλετε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο; Υπάρχει, βέβαια, και το Πολυτεχνείο. Αν και η πιο καλή φάση θα ήταν να καταλάβετε την ΕΡΤ και το Mega και να λέτε εσείς τις ειδήσεις.

(απο το http://pitsirikos.net)

Ανθρωποι χωρίς χαρτια

Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;
Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.
Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;

Tου Παντελη Μπουκαλα
(απο την Καθημερινή)

Τα ψέματα τελείωσαν: Η Νομική ανοίγεi

Σήμερα 26/01/2011 μετά από παρεμβάσεις μελών  φοιτητικών συλλόγων  καθώς και άλλων αλληλέγγυων φορέων , η κοσμητεία ήρε το lock out το οποίο η ίδια αποφάσισε τη Δευτέρα 24/01/2011. Η απόφαση αυτή έρχεται να αποδείξει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι για το κλείσιμο της σχόλης δεν ευθύνονται οι απεργοί πείνας αλλά η ίδια η κοσμητεία. Παραδέχεται επίσης ότι ουδέποτε υπήρξε ζήτημα ασύλου ή παραβίασης του από την απεργία πείνας των μεταναστών εργατών. Τα ψέματα και η λάσπη τελείωσαν. Οι συκαφαντίες περί καταστροφών, βανδαλισμών και κινδύνου για τη δημόσια υγεία κατέρρευσαν πλήρως. Οι ίδιοι οι γιατροί χωρίς σύνορα τους εξέτασαν και δεν βρήκαν κανένα υγειονομικό κίνδυνο, αλλά και όσοι πέρασαν από το κτίριο μπόρεσαν να δουν την άριστη  κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
   Από το πρωί της Δευτέρας 24/1 υπήρχε μια συντονισμένη προσπάθεια από τις παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, τον κοσμήτορα της ΝΟΠΕ και μερίδας του τύπου να εκφυλίσει και να υπονομεύσει τον δίκαιο αγώνα μεταναστών εργατών που ζητάνε τη νομιμοποίηση τους. Θεωρούμε τουλάχιστον υποκρητικό από πλευράς ΔΑΠ και ΠΑΣΠ από τη μία να θεωρούν δίκαιο τον αγώνα των μεταναστών και από την άλλη στις ανακοινώσεις τους να δηλώνουν πως δεν θα ανεχτούν τη φιλοξενία των απεργών στο κτίριο της Νομικής. Η Νομική σχολή με ομόφωνη απόφαση του φοιτητικού συλλόγου νομικής  είναι ένας φιλόξενος χώρος για την υποστήριξη αυτού του αγώνα. Αυτή η φιλοξενία στο ακόμα κλειστό παλιό κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιείται για καμία δραστηριότητα της σχολής δεν παρακωλύει στο ελάχιστο τις λειτουργίες του Πανεπιστημίου. Στον αγώνα των μεταναστών εργατών για να δουλεύουν νόμιμα συμπαρίστανται μια πλατιά Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην οποία συμμετέχουν σωματεία, δημοτικές κινήσεις, πανεπιστημιακοί και μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, μεταναστευτικές και αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες, φοιτητικοί σύλλογοι, πολιτικές οργανώσεις. Η Αριστερή Ενότητα είναι περήφανη που συμμετέχει στην συγκεκριμένη πρωτοβουλία.
Ειδικά σήμερα που η κυβέρνηση εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στον κόσμο της εργασίας και σαρώνει κεκτημένα και αυτονόητα δικαιώματα θεωρούμε ότι η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο με τον κόσμο της εργασίας ενωμένο. Ανεξάρτητα φυλής, χρώματος, χώρας προέλευσης,  Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι οφείλουν να αγωνιστούν για να μην επιτρέψουμε στην κυβέρνηση και την εργοδοσία να ρίξει τα βάρη της κρίσης στον κόσμο της δουλειάς. Απέναντι στην ιδεολογία του μίσους και της διαίρεσης, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό, προτάσσουμε την ταξική ενότητα, τα κοινά συμφέροντα των εργαζομένων.
Οι 300 μετανάστες εργάτες  που βρίσκονται σε απεργία πείνας ζουν και εργάζονται στη χώρα μας πολλά χρόνια.  Ζητάνε να το κάνουν νόμιμα και όχι σε ένα καθεστώς διαρκούς τρομοκρατίας. Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας κάθε εργαζόμενου και εργαζόμενης, κάθε φοιτητή και φοιτήτριας.  Μετανάστες και Έλληνες θα πορευτούμε μαζί μέχρι τη νίκη.